ਦੋ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ– ਜਸਵਿੰਦਰ –دو غزلاں– جسوندر

by


1

ਸੁਲਗਦੀ ਰਾਤ ਹੈ ਫੇਰ ਵੀ ਆਸ ਹੈ

ਕਾਲ਼ੇ ਕੋਹਾਂ ਦੇ ਪੈਂਡੇ ਮੁਕਾਉਣੇ ਅਸੀਂ।

ਜਿਸਮ ਲੱਭਦੇ ਫਿਰਨ ਰੂਹਾਂ ਗੁੰਮ ਨੇ ਕਿਤੇ

ਇਹ ਜੋ ਵਿੱਛੜੇ ਚਿਰਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਾਉਣੇ ਅਸੀਂ।


ਤਪਸ਼ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹੈ ਪਿਆਸ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹੈ

ਫਿਰ ਵੀ ਅਹਿਸਾਸ ਦੀ ਧਰਤ ਜ਼ਰਖੇਜ਼ ਹੈ

ਪੈਲੀਆਂ ਮੋਹ ਦੀਆਂ ਫੇਰ ਲਹਿਰਾਉਣੀਆਂ

ਮੇਘਲੇ ਟੂਸਿਆਂ ‘ਤੇ ਵਰਾਉਣੇ ਅਸੀਂ।


ਸਾਨੂੰ ਸਤਲੁਜ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹਵਾ ਦੇ ਦਿਉ

ਰੋਜ਼ ਵਗਦੀ ਰਹੇ ਇਹ ਦੁਆ ਦੇ ਦਿਉ

ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਹਵਾਵਾਂ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਵੀ

ਗੀਤ ਲਿਖਣੇ ਅਸੀਂ ਗੀਤ ਗਾਉਣੇ ਅਸੀਂ।


ਕੋਈ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਚੁਫ਼ੇਰੇ ਮਚਲਦੀ ਰਹੀ

ਫਿਰ ਵੀ ਲੋਅ ਬਨੇਰੇ ‘ਤੇ ਬਲਦੀ ਰਹੀ

ਓਸ ਨਿੰਮੀ ਜਿਹੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਆਸਰੇ

ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਜੋ ਸੂਰਜ ਜਗਾਉਣੇ ਅਸੀਂ


ਖੋਲ ਬਾਰੀ ਕਿ ਤਾਜ਼ੀ ਹਵਾ ਆਉਣ ਦੇ

ਬੰਦ ਕਮਰੇ ‘ਚ ਕੋਈ ਸ਼ੁਆ ਆਉਣ ਦੇ

ਇਸ ਗੁਫ਼ਾ ‘ਚੋਂ ਤੁਸੀਂ ਬਾਹਰ ਆਓ ਜ਼ਰਾ

ਕਹਿਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਜ਼ਾਰੇ ਵਿਖਾਉਂਣੇ ਅਸੀਂ।


ਇਹ ਜੇ ਉਡਦੇ ਨਹੀਂ ਇਹ ਜੇ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਨੇ

ਏਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਿਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ ਨੇ

ਏਹਨਾਂ ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਰਵਾਜ਼ ਦੇਣੀ ਅਸੀਂ

ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਪਰਿੰਦੇ ਉਡਾਉਣੇ ਅਸੀਂ ।

2

ਕੁਝ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤਾਂ ਹੋਵੇ ਕੁਝ ਤਾਂ ਇਹ ਰਾਤ ਸਰਕੇ।

ਗਲ਼ੀਆਂ ‘ਚ ਯਾਰ ਆਏ ਤਲੀਆਂ ‘ਤੇ ਦੀਪ ਧਰਕੇ।


ਕੁਝ ਲੋਕ ਰੰਗ ਲਭਦੇ ਬਦਰੰਗ ਹੋ ਗਏ ਨੇ,

ਰਖਦੇ ਜੋ ਕਾਪੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤਿਤਲੀ ਦੇ ਪਰ ਕੁਤਰ ਕੇ।


ਆਵੋ ਜਵਾਬ ਦੇਵੋ ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਆਇਆ,

ਜਿਹਲਮ ਚਨਾਬ ਰਾਵੀ ਸਤਲੁਜ ਬਿਆਸ ਤਰ ਕੇ।


ਪਾਗਲ ਹਨੇਰੀਆਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਕੌਣ ਦੇਵੇ?

ਸਭ ਪਾਕ ਪੁਸਤਕਾਂ ਦੇ ਉਡਦੇ ਪਏ ਨੇ ਵਰਕੇ।


ਮੰਨਿਆਂ ਕਿ ਬਾਗ਼ ਉਸਦਾ ਆਬਾਦ ਹੋਇਆ ਫਿਰ ਵੀ,

ਪੂਰਨ ਉਦਾਸ ਹੋਇਆ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ।


ਹੋਣੀ ਅਜੀਬ,ਮਹਿਰਮ ਆਉਂਦੇ ਬੇਗਾਨਿਆਂ ਜਿਉਂ,

ਅਰਥੀ ਦੇ ਨਾਲ ਕਾਤਿਲ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਬਣ ਸੰਵਰ ਕੇ।


ਕਿਸ ਹਾਲ ਜੀ ਸਕੇਗੀ ਸੀਨੇ ‘ਚ ਅੱਗ ਲੈ ਕੇ,

ਫੁਟਦਾ ਨਹੀਂ ਜੇ ਲਾਵਾ ਕਿਉਂ ਨਾ ਇਹ ਧਰਤ ਗਰਕੇ।


ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਆਹਲਣੇ ਨੂੰ ਅਰਥਾਂ ਦਾ ਨਿੱਘ ਦੇਵਾਂ,

ਆਏ ਨੇ ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਪੰਛੀ ਉਡਾਣ ਭਰ ਕੇ।


1
سلگدی رات ہے پھیر وی آس ہے
کالے کوہاں دے پینڈے مکاؤنے اسیں۔
جسم لبھدے پھرن روحاں گمّ نے کتے
ایہہ جو وچھڑے چراں توں ملاؤنے اسیں۔

تپش وی تیز ہے پیاس وی تیز ہے
پھر وی احساس دی دھرت زرخیز ہے
پیلیاں موہ دیاں پھیر لہراؤنیاں
میگھلے ٹوسیاں ‘تے وراؤنے اسیں۔

سانوں ستلج توں آؤندی ہوا دے دیؤ
روز وگدی رہے ایہہ دعا دے دیؤ
پانیاں دے ہواواں دے رنگاں دے وی
گیت لکھنے اسیں گیت گاؤنے اسیں۔

کوئی سازش چپھیرے مچلدی رہی
پھر وی لوء بنیرے ‘تے بلدی رہی
اوس نمی جہی روشنی آسرے
ستے ہوئے جو سورج جگاؤنے اسیں

کھولھ باری کہ تازی ہوا آؤن دے
بند کمرے ‘چ کوئی شعاع آؤن دے
اس گفا ‘چوں تسیں باہر آؤ ذرا
کہکشاں دے نظارے وکھاؤننے اسیں۔

ایہہ جے اڈدے نہیں ایہہ جے خاموش نے
ایس وچّ وی کتے اپنے دوش نے
ایہناں لفظاں نوں پرواز دینی اسیں
دوستی دے پرندے اڈاؤنے اسیں ۔
2

کجھ روشنی تاں ہووے کجھ تاں ایہہ رات سرکے۔
گلیاں ‘چ یار آئے تلیاں ‘تے دیپ دھرکے۔

کجھ لوک رنگ لبھدے بدرنگ ہو گئے نے،
رکھدے جو کاپیاں وچّ تتلی دے پر قطر کے۔

آوو جواب دیوو کوئی سوال آیا،
جہلم چناب راوی ستلج بیاس تر کے۔

پاگل ہنیریاں نوں اپدیش کون دیوے؟
سبھ پاک پستکاں دے اڈدے پئے نے ورقے۔

منیاں کہ باغ اسدا آباد ہویا پھر وی،
پورن اداس ہویا جنگل نوں یاد کرکے۔

ہونی عجیب،محرم آؤندے بیگانیاں جیوں،
ارتھی دے نال قاتل جاندے نے بن سنور کے۔

کس حالَ جی سکیگی سینے ‘چ اگّ لے کے،
پھٹدا نہیں جے لاواں کیوں نہ ایہہ دھرت غرقے۔

شبداں دے آہلنے نوں ارتھاں دا نگھّ دیواں،
آئے نے کلپنا دے پنچھی اڈان بھر کے۔

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: